Sarah Vanagt verkende al vaker de straten van Brussel, zijn bewoners en hun geschiedenissen. Wishful Filming calqueert opnieuw de sporen van vroeger en de verlangens van morgen.

Fantômas ontvangt en stuurt briefpost vanuit de filmzaal en wandelgangen. Ditmaal een bericht van op Festival En ville!, in Brussel, over bouwen en afbreken.

Een freelance castingassistent verblijft in een Brusselse Airbnb-kamer terwijl ze werkt aan een parfumreclame. Laat de schone schijn ook sporen na? In Leni Huyghe’s debuut Real Faces zijn de connecties vluchtig, met een hint van vage verbinding.

Onder Paolo Sorrentino’s exuberantie zit een hang naar controle. In La grazia krijgt dat verlangen – dat eveneens het streven van het hoofdpersonage is – deze keer eens een meer beheerste expressie. Maar de controle opgeven ten aanzien van de grote schijn van machtscenakels, nee, dat zou werkelijk excessief zijn.

Struikelend over zijn zelfgezocht vlakke levenswandel kruist Sérgio, ingenieur voor een ngo in Guinee-Bissau, het pad met mensen die zich geen onwetendheid kunnen veroorloven. O riso e a faca toont de onhandigheid van goede bedoelingen en de handigheid zich daarin te kunnen blijven wentelen.