De films van Hong Sang-soo laveren vaak tussen bedrieglijke eenvoud en meervoudig bedrog. Al is de kern steeds waarachtig. Zo ook in Nowhere to Lay My Eyes.
Chronovisor, de debuutfilm van Kevin Walker en Jack Auen, haalt zijn titel bij een machine die naar verluidt het verleden zichtbaar maakt. Klinkt als cinema?
Naar jaarlijkse gewoonte publiceert Fantômas tijdens Film Fest Gent eerste impressies over films die verder geen traditionele Belgische release krijgen. Memory van Vladlena Sandu bezweert ons nogmaals hoezeer film vandaag de herinneringen van gisteren en morgen vervlecht.
Autobiografische reflectie vormt het kloppend hart van het werk van documentarist Ross McElwee. Wat gebeurt er met hem, als maker en vader, als dat hart wordt verscheurd? Houdt film alles bij elkaar?
Zeggen dat Sandra Hüller in Rose haar mannetje staat, wijst er vooral op hoe talige regels ons over gender laten denken. Hoewel Rose de spielerei vermijdt die ook in dergelijke uitspraken schuilt, werkt het stugge vasthouden aan biologische uiterlijkheden finaal als een doorn in het oog.