Blader hier door de recentste artikels van Fantômas
Zoek verder per tag
Versplinterd in een te grote rode stoel
Tijdens de Young Critics-workshop op het festival MOOOV in Brugge stellen de deelnemers zich niet alleen vragen bij wat het scherm hen presenteert, maar ook bij hoe zij op hun beurt de filmervaring kunnen presenteren. In soms schurende dialoog tussen film en schrijver, tussen projectie en realiteit, en tussen meer dan één kijkende ik.
Ze draagt de wereld op haar schouders
Woorden, zinnen, gesprekken rollen over elkaar heen voor, tijdens en na de film. Wie spreekt waar waarover? Maar vooral: luister je?
en zwaluwen zullen hun eieren leggen
Tijdens de workshop filmkritiek op het festival MOOOV in Brugge doen gretige kijkers uiteenlopende indrukken op. Sommige ervaringen op het scherm en buiten de filmzaal beginnen te rijmen, zoals in het visuele essay en zwaluwen zullen hun eieren leggen.
De meningenfabriek van een “cinefiel”
Is een cinefiel wel altijd cinefiel? Filmliefhebbers zijn vaak niet op hun mondje gevallen om een mening of twee over cinema te delen. Is een kritische houding echter niet meer dan een stortvloed straffe meningen? Of een vluchtroute richting zelfbevestiging…
Lighting 101 – Easy tutorial
Tijdens het festival MOOOV verbleef een groep jonge filmliefhebbers in Brugge om deel te nemen aan de workshop filmkritiek van Fantômas. Beelden komen op hen af in de bioscoop en via hun telefoon. Welke beelden zijn van deze tijd?
Een festival in flarden
Het programmaboekje; een kleurrijk kompas dat orde brengt in het chaotische landschap dat een filmfestival zoals MOOOV kan zijn. Wat zou het kwijt willen, mocht zo’n bundel papier ons kunnen toespreken?
Gewoon gekooid
In Lynne Ramsay’s nieuwste film Die My Love verhuist Grace (Jennifer Lawrence) samen met Jackson (Robert Pattinson) naar een geërfd huis op het platteland. Ze krijgen er een baby, relatieproblemen en een mokerslag van een depressie die niet zo mag heten.
Verscheurd, verwrongen
Na het in Afghaans oorlogsgebied gefilmde The Land of the Enlightened trok Pieter-Jan De Pue jarenlang met z’n camera naar Oekraïne voor Mariinka. Ook daar tast z’n film naar mythische onderlagen die tegelijk flinters hoop bevatten en de voedingsbodem vormen van een complex weefsel van allesverterende conflicten.
Toen gisteren nog morgen was
In een verdere verkenning van haar eigen verleden en dat van haar Spaanse geboorteland vindt Carla Simón kilte in een zomerzon en melancholie die verglijdt in nostalgie – of is dat laatste bovenal een projectie van ons als kijker?
De wrede vrede thuis
The Love That Remains van Hlynur Pálmason toont een IJslands gezin bij wie het samenzijn is verschoven naar een onbestemde breuk. Onder het vredige oppervlak schuurt iets vaag wreedaardigs.
De kunst of je leven
Met haar titel zet Kelly Reichardt ons op het verkeerde been. Al komt The Mastermind wel uit de koker van een meesterfilmer, die ons opnieuw meetroont in een verkenning van het lief en leed van ongewoon gewone mensen. Ditmaal via een kunstroof.
Gelatin silver community
Through the Cinema Regained programme at IFFR, film critic, archivist and curator Alex Petrescu explores the fragile terrain of film heritage, contemplating its hidden fissures and quiet promises – offering a new contribution to Fantômas’ ongoing meditation on the purpose and horizons of film festivals.
Open oproep: workshop filmkritiek
Wet je pen, focus je blik en spits je oren: Fantômas en MOOOV nodigen je uit op een workshop filmkritiek tijdens MOOOV Filmfestival van 24 tot 29 april in Brugge.
Briefwisseling: International Film Festival Rotterdam
Fantômas ontvangt en stuurt briefpost vanuit de filmzaal en wandelgangen. Ditmaal een bericht van op IFFR over de afstand tussen individu en collectief, in een bioscoopstoel en daarbuiten.
Een toekomst in scherven
Sarah Vanagt verkende al vaker de straten van Brussel, zijn bewoners en hun geschiedenissen. Wishful Filming calqueert opnieuw de sporen van vroeger en de verlangens van morgen.
Briefwisseling: En ville!
Fantômas ontvangt en stuurt briefpost vanuit de filmzaal en wandelgangen. Ditmaal een bericht van op Festival En ville!, in Brussel, over bouwen en afbreken.
(On)bewuste nietszeggendheid
Een freelance castingassistent verblijft in een Brusselse Airbnb-kamer terwijl ze werkt aan een parfumreclame. Laat de schone schijn ook sporen na? In Leni Huyghe’s debuut Real Faces zijn de connecties vluchtig, met een hint van vage verbinding.
De stem van de president
Onder Paolo Sorrentino’s exuberantie zit een hang naar controle. In La grazia krijgt dat verlangen – dat eveneens het streven van het hoofdpersonage is – deze keer eens een meer beheerste expressie. Maar de controle opgeven ten aanzien van de grote schijn van machtscenakels, nee, dat zou werkelijk excessief zijn.
Voor het eerst de wereld zien
Hair, Paper, Water,… van Trương Minh Quý en Nicolas Graux duikt het leven en de taal van de Rục-gemeenschap in Centraal-Vietnam in. Kijkend naar hun documentaire sijpelen gedachten binnen over de fragiliteit van taal, die tegelijk ook zorgt voor een houvast waardoor het hele bestaan vorm krijgt.
Een omgekeerd vraagteken
Struikelend over zijn zelfgezocht vlakke levenswandel kruist Sérgio, ingenieur voor een ngo in Guinee-Bissau, het pad met mensen die zich geen onwetendheid kunnen veroorloven. O riso e a faca toont de onhandigheid van goede bedoelingen en de handigheid zich daarin te kunnen blijven wentelen.
Tekortkoning
Het biografische succesverhaal is een lamlendig genre. Vindt Richard Linklater in song- en musicalschrijver Lorenz Hart (1895-1943) een geschikt ongeschikt personage om de valkuilen van de biopic te vermijden? En is het niet Hart zelf die het theater van de neergang inzet?
Eindeloos baantjes trekken
The Chronology of Water, het regiedebuut van Kristen Stewart, duikt gretig in de metaforen die water en zwemmen aanreiken voor traumaverwerking. Gaan zware thema’s eerder kopje onder in open water of komen ze aan de oppervlakte drijven in een afgemeten zwembad?
Politieke terreur, intieme amnesie
Na Ainda estou aqui van Walter Salles vorig jaar richt nu O agente secreto van Kleber Mendonça Filho de blik op het Braziliaanse dictatuursregime van de jaren zestig tot tachtig. Welk beeld beheerst echter de herinnering?
Ogen open dromen
Net als dromen komen wonderlijke filmscènes nooit uit het niets. Als een ware fantast brengt Bi Gan met Resurrection een ode aan de magische constructie van verbeelding die cinema is.
Eieren en microcircuits
Veertig jaar na de initiële release verschijnt Angel’s Egg in een gerestaureerde versie “voor het eerst” in de bioscoop. Al was in deze sluimervertelling van Mamoru Oshii tijd altijd al fluïde en blijken verhaalversies nog steeds verweven.
Kille lentelucht
In de prijzen vallen op het festivalcircuit en toch verbannen in eigen land. De tweede langspeelfilm van Dea Kulumbegashvili doet zijn hoofdpersonage na: met moed en zelfopoffering ontfermen April en Nina zich over een zieke samenleving.
Ontworteld en afgemat
Via de moord in 2009 op een inheemse leider in Argentinië laat Lucretia Martel eeuwen van onteigening en kolonisering spreken. Moedwillig vergeten staat tegenover collectief herinneren, tot in de rechtbank toe.
Shakespeare in de Azoren
In Ariel, de nieuwste film van de Galicische filmmaker Lois Patiño, mag de prachtige beeldvoering niet baten. De visuele vervoering van de Shakespeare-adaptatie vangt de narratieve leemte niet op.
Onscherp gesteld
Naar jaarlijkse gewoonte publiceert Fantômas tijdens Film Fest Gent korte teksten en eerste indrukken over films die geen Belgische release krijgen. Leon Decock poogt Alexandre Koberidzes dwarrelende Dry Leaf vast te pinnen.
De stuiptrekkingen van een karkas
Naar jaarlijkse gewoonte publiceert Fantômas tijdens Film Fest Gent korte teksten en eerste indrukken over films die geen Belgische release krijgen. Mik Schelstraete rijgt Radu Jude’s gekheid op een stokje.
Dronken dichter in het nauw
Als Hong Sang-soo via zijn minimalistische films aan uitvergrote zelfanalyse doet, gebeurt dat via personages die zich met een fikse scheut alcohol en aanzienlijk minder scherpzinnigheid dan de cineast zelf overgeven aan zelfmythologisering.
Saboteurs van de tijd
Evi Cats volgt The Blue Trail van Gabriel Mascaro naar een kolonie waar ouderen onwaardig geparkeerd worden.
Pauls wederopstanding
Naar jaarlijkse gewoonte publiceert Fantômas tijdens Film Fest Gent korte teksten en eerste indrukken over films die geen Belgische release krijgen. Michaël Van Remoortere observeert, over de schouder van Denis Côté heen, een jongeman die zijn identitaire gading vindt in poetsen.
Monsters en heiligen
In een genre – bodyhorror – waarin metaforiek de personages weleens alle leven ontneemt, wist Julia Ducournau tot nu haar ‘monsters’ steeds een eigen karakter te geven. Vindt ook Alpha menselijkheid in monstruositeit?
Arbeid is altijd de voorwaarde
Met Kapital Europe maakt Ben De Raes een film die de onderstroom van een kapitalistische arbeidsrealiteit blootlegt, en toch de Brusselse polyfonie met geborgenheid weet te omarmen.
In de woestijn hoort niemand je schreeuwen
Met Sirât, gelauwerd in Cannes, lokt Óliver Laxe je via pompende elektroklanken de Marokkaanse woestijn in, om je daarna samen met zijn personages aan je (nood)lot over te laten. Een nachtmerrieachtige koortstrip van een roadmovie, wars van oriëntalisme, zedenlessen en narratieve verwachtingen.
Herdenken zonder benoemen
Lof der schaduwen
In het meesterlijke schaduwspel High and Low (1963) grijpt Akira Kurosawa je bij het nekvel om je mee te sleuren op een helse tocht, tussen boven en beneden, tussen hoog en laag.
Levend script
Sterke personages leven in ons voort, lang nadat de film is afgelopen. Ze stellen de vragen waar wij te bang voor zijn en hebben de moed om te handelen lang nadat deze ons in de schoenen is gezakt.
Wat is er te zien?
In het drukke cultuur- en filmaanbod zoekt ook MOOOV Filmfestival een plekje. Hoe verhouden hun marketingslogans zich tegenover de films die ze promoten?