Fantômas blijft spoken

Op 29 september verschenen de eerste online artikels van Fantômas.
Midden oktober lanceerden we het eerste nummer op Film Fest Gent.

In januari verschijnt het volgende nummer.
Zonder VAF-steun.

16.12.2021 | Fantômas

We zijn teleurgesteld. Nadat het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF) Fantômas op 5 juli 2021 opstartsteun toekende, en daarbij de “goed onderbouwde visie op filmkritiek” en het “langetermijnbeleid” prees, heeft het nu vijf maanden later immers besloten onze werking in 2022 niet te steunen. Versagen doen we evenwel niet. Daarvoor ligt het filmkritische project van Fantômas ons te nauw aan het hart. Bovendien zijn ook de rationele argumenten die wijzen op de relevantie van filmkritiek te krachtig om zomaar te verkwanselen. We blijven ervan overtuigd dat een bloeiende filmcultuur baat heeft bij een veelvormige kritische reflectie. Die vertaalt zich bij ons in essays over de tendensen die film tot film maken, in recensies die vanuit liefde het engagement met het kunstwerk aangaan, in vertoningen en live gesprekken over film, en – straks, zo niet morgen dan toch overmorgen – in podcasts en video-essays.

Voor die diversiteit aan filmkritische betrokkenheid kan de redactie rekenen op een bonte verzameling ervaren en opkomende medewerkers. Fantômas is immers een platform dat het filmkritische vak hoog in het vaandel draagt. We geven jonge schrijvers de kans om binnen een professioneel kader hun pen te scherpen, hun blik te oefenen én de resultaten daarvan te publiceren. Fantômas wil de critici van morgen helpen vormen en tegelijk zelf voortdurend alert gehouden worden.

In een film- en medialandschap dat continu wijzigt, is het goed stil te staan bij die veranderingen. Wie niet durft stil te staan, loopt zichzelf voorbij. Onze recensies van actuele releases – zoals de voorbeelden onderaan – houden een vinger aan de pols, terwijl achtergrondstukken en essays actuele ontwikkelingen binnen een breder kader plaatsen. Die wisselwerking tussen heden en verleden, tussen de snelle waarneming en de langzame reflectie, plaatst filmkritiek in de rijke traditie van de kunstkritiek, waar ze thuishoort.

Het filmkritische engagement van Fantômas blijft, hoewel de precariteit van alle medewerkers ons zorgen baart. Elk van onze artikels is een uitnodiging om te blijven lezen, te blijven luisteren, te blijven kijken.

Deze tekst is ook een uitnodiging om de werking van Fantômas te blijven steunen, en dat kan hier en hier.

 

We schrijven nog.

 

Kernredactie Fantômas,

Bart, Bjorn & Inge

 

Het volgende nummer verschijnt eind januari. Wie zich intussen abonneert krijgt ook nog het eerste nummer in de bus.

 

Zonder subsidies kunnen we je hulp goed gebruiken.

↓↓↓

bestel een jaarabonnement

gerelateerde artikelen
 

Fantômas I: het geheugen, de herinnering

Het verleden is nooit dood. Het is niet eens verleden tijd. Die memorabele gedachte van William Faulkner spookt bij uitstek door elk bewegend beeld. In zijn meest oorspronkelijke vorm is film niet minder dan gestolde tijd, uitgekristalliseerd in 24 beelden per seconde. De filmgeschiedenis is dooraderd met werken waarvan de vertelling in de herinnering duikt, of waarin de herinnering opduikt in de vertelling; talloze cineasten — van gisteren, vandaag en morgen — maken van het geheugen hun ontginningsterrein.

Spielberg en de poëzie van vakmanschap

Steven Spielbergs update van oerklassieker West Side Story is meer dan slechts een remake. Het is een meesterproef van een maker die zich expliciet in onze rijke filmgeschiedenis verankert en een brug tussen heden en verleden slaat.

 
 

Lemohang Jeremiah Mosese over de schoonheid van verzet

In het even fabelachtige als bezwerende This Is Not a Burial, It’s a Resurrection neemt Lemohang Jeremiah Mosese ons mee naar de ‘wenende vlaktes’ van Lesotho. Geïnspireerd door persoonlijk en gemeenschappelijk erfgoed biedt hij een melancholische kijk op noodgedwongen ontheemding en het verrassende verzet van een tachtigjarige weduwe.

Though it’s hurting me/now it’s her story

Met Bergman Island vindt Mia Hansen-Løve in filmmaken zelf een uitweg vanonder het gewicht van de filmgeschiedenis en uit de patstelling tussen artistieke creatie en een verzorgende rol.

 
 

Overdruk in klare lijnen

Vrijelijk gemodelleerd naar het weekblad The New Yorker bezoekt The French Dispatch, de tiende film van Wes Anderson, een redactie Amerikaanse expatjournalisten in het Franse dorpje Ennui-sur-Blasé. Schampere satire en vrolijke luchtigheid vormen de onderstroom voor wat inmiddels bekendstaat als de esthetische signatuur van Anderson, een neurotisch formalisme gekleurd door dwangmatige nostalgie.