Gewoon gekooid

Grace is geen gewone vrouw. In een interview vertelt Ramsay: “She’s a bit of a wild animal. She’s unconventional, almost an anarchist, you know?”

Anarchist is een label dat mensen zichzelf geven als ze verveeld zitten met de toestand in de wereld en ze specifieke ideeën hebben over politieke verandering/vooruitgang. Een anarchist is wat anderen je noemen als je je niet helemaal volgens veilige gemiddeldes gedraagt en je jezelf zomaar in ondergoed het zwembad in zwiert op een kinderfeest. Ongehoord!

Deze al bij al conventionele blik op vrouwen die zogenaamd van de norm (maar welke norm?) afwijken, is alles wat mis is met deze film. Ramsay probeert uit alle macht haar hoofdpersonage te beschermen van enige pathologisering door het publiek in de cinemazalen. Om te beginnen herhaalt Ramsay interview na interview dat de film niet over postnatale depressie gaat, maar over een gewrongen liefde tussen twee mensen die net een kind kregen. De moeilijke gevoelens die horen bij kunstenaarschap (hij is muzikant, zij is schrijver) en bij het verzorgen van een pasgeboren baby na een moeilijke verhuis, maken nog geen ziekte.

In een poging Grace weg te houden van elke diagnose, omschrijft Ramsay het personage zelf als wild en onconventioneel. Ze is een feral mom. Ze heeft geen netwerk, ze is sexy, onbevreesd, kwaad en angstig. De film wil haar niet loslaten, kiest daarom voor een vierkant beeld, houdt het vreemde vogeltje in een korrelige kooi van blauwe ektachrome. Feral moms hebben zich ondertussen verenigd op het internet; er bestaat zelfs een feral mom social club waar ‘gekke’ moeders samenkomen om de wanorde van het ouderschap te omarmen en er vrede mee te nemen dat niet alles op tijd gepoetst raakt, dat je haren vol snot hangen en dat je je kind niet aanbidt. (Dat je er zomaar eens je eigen ideeën op zou durven nahouden over hoe je je kind opvoedt.)

Eigenlijk behoeven al deze dingen geen verantwoording, laat staan een club. Al slingert de samenleving moeders in een zeer onbetrouwbare mélange van voor- en achteruitgang toch onvermoeibaar heen en weer tussen de complete onafhankelijkheid van boss babe-feminisme en de herwaardering van thuismoeders die zelf wasmiddel en worteltaart maken.

Helaas draagt Die My Love bij aan deze heel beperkte, individualistische blik. Door de bestendiging van de feral mom als persoonlijkheidskenmerk trek je het los van een maatschappelijke context. Onnozel detail is dat de jonge schrijfster gedurende de hele depressie haar perfecte froufrou weet te onderhouden. Op een vreemde manier lijkt Ramsay een alfamannelijk perspectief te tonen, eentje dat overlapt met het stoere feminisme van sterke vrouwen die ook geweld kunnen plegen en van veel seks houden.

Voorts sluipt de film door lange, groezelige grassen en is de plot een opeenstapeling van uitbeeldingen van beestachtig gedrag dat goed op camera pakt en dat tegelijkertijd een horrorpubliek kan bekoren (keukenmessen, nagels in het behang, bloed uit de neus). Inhoudelijk kijken we naar psychologische horror, maar Ramsay gebruikt graag de geluidseffecten van grove hedendaagse bodyhorror waar alles tien keer harder binnenkomt, ver weg van enig naturalisme. Een naturalisme dat er niet is, want misschien zit het bij de jonge vrouw allemaal in haar hoofd. De onrust en de frustratie, de affaire met een buurman, de moordlust, de liefde tout court.

Misschien had een of ander vreemdvormig sleuteltje een opening kunnen maken in dit druilerige verhaal. Het woord surrealisme valt al eens in een interview over Die My Love, maar vaag doen over een tijdlijn of een bos digitaal in brand steken zijn er alvast geen poëtische, ontroerende voorbeelden van. Misschien beginnen met het gekke vrouwtje uit haar kooi te laten.