Video-essay: Memoria

In Nederland is Memoria sinds vorige week te zien in de bioscoop. Na een vertoning tijdens Film Fest Gent, een interview met de filmmaker en een boekrecensie houdt nu ook een video-essay de dialoog tussen Fantômas en de recentste film van Apichatpong Weerasethakul warm.

09.03.2022 | Fantômas

Eind januari 2022 zou Critics’ Choice voor de achtste keer plaatsvinden tijdens het International Film Festival Rotterdam. Na de kerstdagen ging Nederland echter op slot. Het festival kromp en verhuisde naar een online variant. De curatoren van het contextprogramma, film- en kunstjournalisten Jan Pieter Ekker en Dana Linssen, stuurden daarom noodgedwongen hun plannen bij. Voortaan wordt de jaarlijkse selectie video-essays bij de release van de films getoond in een aantal Nederlandse bioscopen, op hun websites en op Picl. Omdat het eerste nummer van Fantômas – net zoals Memoria – het geheugen en herinneringen centraal plaatst, vroegen zij kernredacteur Inge Coolsaet om een video-essay bij de recentste film van Apichatpong Weerasethakul. Het resultaat is Object of Memory, waarin het boek-bij-de-film een prominente plaats krijgt.

 

In Nederland kwam Memoria op 3 maart 2022 in de zalen. De film is momenteel te zien in Eye, City, Filmhallen, Lab111 en Rialto.
gerelateerde artikelen
 

Apichatpong over waken en slapen

Sleep is our personal cinema.” Bondiger dan met die woorden van Apichatpong Weerasethakul zelf kan je de ervaring van zijn films niet vatten. Vertrekkend bij een slaapstoornis verbindt Memoria persoonlijk en collectief geheugen, in een film over het proces van ontwaken.

Memoria gememoreerd

Het boek Memoria schetst herinneringen aan het maken van een film. Het is een making-of die – zoals het werk van Apichatpong Weerasethakul – de filmbeleving in haar vele vormen boven alles plaatst.

 
 

Kunst als verzet tegen het dreigende spook van totalitarisme

Wat gebeurt er in/met de Vietnamese cinema? Waarom blijven we over censuur praten als het over Vietnamese films gaat? Is dit omdat Vietnamese filmmakers – wij/hen – zo ongetalenteerd zijn dat we over censuur moeten roepen om wat aandacht te krijgen? Zijn we inderdaad, zoals honderden kijkers beweren, slecht bezig en is het allemaal “much ado about nothing”?

Fantômas I: het geheugen, de herinnering

Het verleden is nooit dood. Het is niet eens verleden tijd. Die memorabele gedachte van William Faulkner spookt bij uitstek door elk bewegend beeld. In zijn meest oorspronkelijke vorm is film niet minder dan gestolde tijd, uitgekristalliseerd in 24 beelden per seconde. De filmgeschiedenis is dooraderd met werken waarvan de vertelling in de herinnering duikt, of waarin de herinnering opduikt in de vertelling; talloze cineasten — van gisteren, vandaag en morgen — maken van het geheugen hun ontginningsterrein.

 
 

Lemohang Jeremiah Mosese over de schoonheid van verzet

In het even fabelachtige als bezwerende This Is Not a Burial, It’s a Resurrection neemt Lemohang Jeremiah Mosese ons mee naar de ‘wenende vlaktes’ van Lesotho. Geïnspireerd door persoonlijk en gemeenschappelijk erfgoed biedt hij een melancholische kijk op noodgedwongen ontheemding en het verrassende verzet van een tachtigjarige weduwe.