Alle resultaten voor
‘#film fest gent’
Hoor eens hoe hard, mijn paukenslag?!
In 1883 deed de vulkaanuitbarsting op Krakatoa een luidruchtige poging om het mensdom finaal uit zijn aardse bestaan te knallen. Slingert ze nu kunstenaar-filmmaker Carlos Casas naar de kern van wereldse verwondering?
De economie van verlichting
Met z’n negenen onderweg naar negen tempels in de hoop hun matriarch een langer leven te gunnen, en zelf in het reine te komen, is de Thaise familie in 9 Temples to Heaven voortdurend aan het vertrekken. Vertrekken, echter, is loslaten.
Tederheid als oefening
De films van Hong Sang-soo laveren vaak tussen bedrieglijke eenvoud en meervoudig bedrog. Al is de kern steeds waarachtig. Zo ook in Nowhere to Lay My Eyes.
Show, don’t tell
Chronovisor, de debuutfilm van Kevin Walker en Jack Auen, haalt zijn titel bij een machine die naar verluidt het verleden zichtbaar maakt. Klinkt als cinema?
Perfecte offerlammeren
Cannes-selectie, Film Fest Gent-opener, Oscar-inzending. Coward drukt de voetstappen van Girl en Close. Of wijkt Lukas Dhont met zijn derde film toch af van eerder begane paden?
Weven met het verleden
Naar jaarlijkse gewoonte publiceert Fantômas tijdens Film Fest Gent eerste impressies over films die verder geen traditionele Belgische release krijgen. Memory van Vladlena Sandu bezweert ons nogmaals hoezeer film vandaag de herinneringen van gisteren en morgen vervlecht.
De bewaarder van het geheugen en het geheugen van de bewaarder
Autobiografische reflectie vormt het kloppend hart van het werk van documentarist Ross McElwee. Wat gebeurt er met hem, als maker en vader, als dat hart wordt verscheurd? Houdt film alles bij elkaar?
Kille lentelucht
In de prijzen vallen op het festivalcircuit en toch verbannen in eigen land. De tweede langspeelfilm van Dea Kulumbegashvili doet zijn hoofdpersonage na: met moed en zelfopoffering ontfermen April en Nina zich over een zieke samenleving.
Ontworteld en afgemat
Via de moord in 2009 op een inheemse leider in Argentinië laat Lucretia Martel eeuwen van onteigening en kolonisering spreken. Moedwillig vergeten staat tegenover collectief herinneren, tot in de rechtbank toe.
Shakespeare in de Azoren
In Ariel, de nieuwste film van de Galicische filmmaker Lois Patiño, mag de prachtige beeldvoering niet baten. De visuele vervoering van de Shakespeare-adaptatie vangt de narratieve leemte niet op.
Onscherp gesteld
Naar jaarlijkse gewoonte publiceert Fantômas tijdens Film Fest Gent korte teksten en eerste indrukken over films die geen Belgische release krijgen. Leon Decock poogt Alexandre Koberidzes dwarrelende Dry Leaf vast te pinnen.
De stuiptrekkingen van een karkas
Naar jaarlijkse gewoonte publiceert Fantômas tijdens Film Fest Gent korte teksten en eerste indrukken over films die geen Belgische release krijgen. Mik Schelstraete rijgt Radu Jude’s gekheid op een stokje.
Dronken dichter in het nauw
Als Hong Sang-soo via zijn minimalistische films aan uitvergrote zelfanalyse doet, gebeurt dat via personages die zich met een fikse scheut alcohol en aanzienlijk minder scherpzinnigheid dan de cineast zelf overgeven aan zelfmythologisering.
Saboteurs van de tijd
Evi Cats volgt The Blue Trail van Gabriel Mascaro naar een kolonie waar ouderen onwaardig geparkeerd worden.
Pauls wederopstanding
Naar jaarlijkse gewoonte publiceert Fantômas tijdens Film Fest Gent korte teksten en eerste indrukken over films die geen Belgische release krijgen. Michaël Van Remoortere observeert, over de schouder van Denis Côté heen, een jongeman die zijn identitaire gading vindt in poetsen.
Het kijken voorbij
Na een eerste gedachtewisseling waren Gilles Vandaele en Leon Decock nog niet uitgeschreven over de documentaire DIRECT ACTION. Hun nieuwe brieven buigen zich over de vraag welke plek een film kan innemen tussen de afgebeelde ervaring en de woorden die op de film volgen.
In het oog van de storm
In Bird van Andrea Arnold komt kijken vanuit vogelperspectief vooral neer op níét filmen, hoe vreemd dat dezer dagen ook is.
De warme weerstand van woorden
Aan de branding van de Middellandse Zee tast Matías Piñeiro naar de vouwen van literaire adaptaties. In zijn Tú me abrasas deinen Cesare Pavese en dichteres Sappho met hem mee.
De vertraging van directe actie
De vertoningen van de documentaire DIRECT ACTION op Film Fest Gent vinden plaats met een politie-actie tegen Gentse actievoerders vers in het geheugen. Gilles Vandaele en Leon Decock kijken samen apart naar hoe deze film zich verhoudt tot politiek verzet.
Om nooit los te laten
Op 17 mei 2018 schoot een politieagent de tweejarige Mawda Shawri neer bij een migratiecontrole. Erkenning door politie en overheid bleef uit. De documentaire hold on to her filmt een antihoorzitting, met bewijsvoering zowel als collectieve rouw.
Abracadabra! Het nijlpaard spreekt
“Ek is dood”, schuddebuikt het nijlpaard Pepe met diepe stem. En dat is nog maar het begin van zijn filosofische mijmeringen.
Met twee rugzakken naar school
In de klas van juf Ilkay, in de Weense wijk Favoriten, komt elke dag de hele wereld binnen. Zorgzaam weegt documentairemaker Ruth Beckermann het gewicht van beladen gesprekken en van schurende grenzen.
Elke stad een eigen Palais des Festivals
Hoe stellen we ons de toekomst van filmfestivals voor? Anders dan verleden en heden? Reizend door tijd en ruimte zoekt Dana Linssen hoe het verder kan, moet of had moeten gaan. Deze vragen voeden ook haar keynote op de Dag van het Filmberoep tijdens Film Fest Gent.