Tijdens de Young Critics-workshop op het festival MOOOV in Brugge stellen de deelnemers zich niet alleen vragen bij wat het scherm hen presenteert, maar ook bij hoe zij op hun beurt de filmervaring kunnen presenteren. In soms schurende dialoog tussen film en schrijver, tussen projectie en realiteit, en tussen meer dan één kijkende ik.

Tijdens de workshop filmkritiek op het festival MOOOV in Brugge doen gretige kijkers uiteenlopende indrukken op. Sommige ervaringen op het scherm en buiten de filmzaal beginnen te rijmen, zoals in het visuele essay en zwaluwen zullen hun eieren leggen.

Tijdens het festival MOOOV verbleef een groep jonge filmliefhebbers in Brugge om deel te nemen aan de workshop filmkritiek van Fantômas. Beelden komen op hen af in de bioscoop en via hun telefoon. Welke beelden zijn van deze tijd?

In Lynne Ramsay’s nieuwste film Die My Love verhuist Grace (Jennifer Lawrence) samen met Jackson (Robert Pattinson) naar een geërfd huis op het platteland. Ze krijgen er een baby, relatieproblemen en een mokerslag van een depressie die niet zo mag heten.

In een verdere verkenning van haar eigen verleden en dat van haar Spaanse geboorteland vindt Carla Simón kilte in een zomerzon en melancholie die verglijdt in nostalgie – of is dat laatste bovenal een projectie van ons als kijker?

Met haar titel zet Kelly Reichardt ons op het verkeerde been. Al komt The Mastermind wel uit de koker van een meesterfilmer, die ons opnieuw meetroont in een verkenning van het lief en leed van ongewoon gewone mensen. Ditmaal via een kunstroof.

Wet je pen, focus je blik en spits je oren: Fantômas en MOOOV nodigen je uit op een workshop filmkritiek tijdens MOOOV Filmfestival van 24 tot 29 april in Brugge.

Sarah Vanagt verkende al vaker de straten van Brussel, zijn bewoners en hun geschiedenissen. Wishful Filming calqueert opnieuw de sporen van vroeger en de verlangens van morgen.

Onder Paolo Sorrentino’s exuberantie zit een hang naar controle. In La grazia krijgt dat verlangen – dat eveneens het streven van het hoofdpersonage is – deze keer eens een meer beheerste expressie. Maar de controle opgeven ten aanzien van de grote schijn van machtscenakels, nee, dat zou werkelijk excessief zijn.

Struikelend over zijn zelfgezocht vlakke levenswandel kruist Sérgio, ingenieur voor een ngo in Guinee-Bissau, het pad met mensen die zich geen onwetendheid kunnen veroorloven. O riso e a faca toont de onhandigheid van goede bedoelingen en de handigheid zich daarin te kunnen blijven wentelen.

The Chronology of Water, het regiedebuut van Kristen Stewart, duikt gretig in de metaforen die water en zwemmen aanreiken voor traumaverwerking. Gaan zware thema’s eerder kopje onder in open water of komen ze aan de oppervlakte drijven in een afgemeten zwembad?