Blader hier door de recentste artikels van Fantômas
Zoek verder per tag
Sarah Arnold over L’espèce explosive
L’espèce explosive van Sarah Arnold is een film over politieagenten en over everzwijnen, die massaal opduiken in Noord-Frankrijk, maar eigenlijk ook over theater en zelfontdekking. Wie opent de jacht?
Hoor eens hoe hard, mijn paukenslag?!
In 1883 deed de vulkaanuitbarsting op Krakatoa een luidruchtige poging om het mensdom finaal uit zijn aardse bestaan te knallen. Slingert ze nu kunstenaar-filmmaker Carlos Casas naar de kern van wereldse verwondering?
De economie van verlichting
Met z’n negenen onderweg naar negen tempels in de hoop hun matriarch een langer leven te gunnen, en zelf in het reine te komen, is de Thaise familie in 9 Temples to Heaven voortdurend aan het vertrekken. Vertrekken, echter, is loslaten.
Tederheid als oefening
De films van Hong Sang-soo laveren vaak tussen bedrieglijke eenvoud en meervoudig bedrog. Al is de kern steeds waarachtig. Zo ook in Nowhere to Lay My Eyes.
Show, don’t tell
Chronovisor, de debuutfilm van Kevin Walker en Jack Auen, haalt zijn titel bij een machine die naar verluidt het verleden zichtbaar maakt. Klinkt als cinema?
Perfecte offerlammeren
Cannes-selectie, Film Fest Gent-opener, Oscar-inzending. Coward drukt de voetstappen van Girl en Close. Of wijkt Lukas Dhont met zijn derde film toch af van eerder begane paden?
Weven met het verleden
Naar jaarlijkse gewoonte publiceert Fantômas tijdens Film Fest Gent eerste impressies over films die verder geen traditionele Belgische release krijgen. Memory van Vladlena Sandu bezweert ons nogmaals hoezeer film vandaag de herinneringen van gisteren en morgen vervlecht.
De bewaarder van het geheugen en het geheugen van de bewaarder
Autobiografische reflectie vormt het kloppend hart van het werk van documentarist Ross McElwee. Wat gebeurt er met hem, als maker en vader, als dat hart wordt verscheurd? Houdt film alles bij elkaar?
De penis en de vertelstem
Zeggen dat Sandra Hüller in Rose haar mannetje staat, wijst er vooral op hoe talige regels ons over gender laten denken. Hoewel Rose de spielerei vermijdt die ook in dergelijke uitspraken schuilt, werkt het stugge vasthouden aan biologische uiterlijkheden finaal als een doorn in het oog.
Herinneringen aan een blauwe jongen
Blue Heron is het indrukwekkende debuut van de Canadees-Hongaarse Sophy Romvari, die zich daarvoor deels baseerde op haar eigen jeugd. Terwijl een Hongaars immigrantengezin tracht te wennen aan hun nieuwe omgeving in Vancouver Island, lijkt hun oudste zoon steeds meer te ontsporen. En dat voor de ogen van het jonge meisje Sasha.
Fuck the shame away
Het horrorgenre is niet gestorven aan zijn eerste gendertransgressie. Volbloed liefhebber Jane Schoenbrun gaat er na We’re All Going to the World’s Fair (2021) en I Saw the TV Glow (2024) graag opnieuw mee aan de slag. En laat daarbij vrijelijk lichaamssappen vloeien.
Een rendez-vous tussen vragen en vraagtekens
De filmzomer staat in Vlaamse arthousebioscopen al enkele jaren in het teken van gerestaureerde meesterwerken. Na films van onder anderen Tarkovski en Kurosawa is het dit jaar aan Ingmar Bergman. Een uitgelezen kans om een hernieuwde blik op Persona (1966) te werpen, starend in een rijke, nietsontziende leegte.
Zwanger lichaam, naamloze oorlog
De restauratie van Incendies, zelf niet afkerig van een sprong in de tijd, spoort aan om terug te denken aan de eerste visie van Denis Villeneuves oorlogsdrama, waarna die zich opsplitst in minstens twee films.
Versplinterd in een te grote rode stoel
Tijdens de Young Critics-workshop op het festival MOOOV in Brugge stellen de deelnemers zich niet alleen vragen bij wat het scherm hen presenteert, maar ook bij hoe zij op hun beurt de filmervaring kunnen presenteren. In soms schurende dialoog tussen film en schrijver, tussen projectie en realiteit, en tussen meer dan één kijkende ik.
Ze draagt de wereld op haar schouders
Woorden, zinnen, gesprekken rollen over elkaar heen voor, tijdens en na de film. Wie spreekt waar waarover? Maar vooral: luister je?
en zwaluwen zullen hun eieren leggen
Tijdens de workshop filmkritiek op het festival MOOOV in Brugge doen gretige kijkers uiteenlopende indrukken op. Sommige ervaringen op het scherm en buiten de filmzaal beginnen te rijmen, zoals in het visuele essay en zwaluwen zullen hun eieren leggen.
De meningenfabriek van een “cinefiel”
Is een cinefiel wel altijd cinefiel? Filmliefhebbers zijn vaak niet op hun mondje gevallen om een mening of twee over cinema te delen. Is een kritische houding echter niet meer dan een stortvloed straffe meningen? Of een vluchtroute richting zelfbevestiging…
Lighting 101 – Easy tutorial
Tijdens het festival MOOOV verbleef een groep jonge filmliefhebbers in Brugge om deel te nemen aan de workshop filmkritiek van Fantômas. Beelden komen op hen af in de bioscoop en via hun telefoon. Welke beelden zijn van deze tijd?
Een festival in flarden
Het programmaboekje; een kleurrijk kompas dat orde brengt in het chaotische landschap dat een filmfestival zoals MOOOV kan zijn. Wat zou het kwijt willen, mocht zo’n bundel papier ons kunnen toespreken?
Gewoon gekooid
In Lynne Ramsay’s nieuwste film Die My Love verhuist Grace (Jennifer Lawrence) samen met Jackson (Robert Pattinson) naar een geërfd huis op het platteland. Ze krijgen er een baby, relatieproblemen en een mokerslag van een depressie die niet zo mag heten.
Verscheurd, verwrongen
Na het in Afghaans oorlogsgebied gefilmde The Land of the Enlightened trok Pieter-Jan De Pue jarenlang met z’n camera naar Oekraïne voor Mariinka. Ook daar tast z’n film naar mythische onderlagen die tegelijk flinters hoop bevatten en de voedingsbodem vormen van een complex weefsel van allesverterende conflicten.
Toen gisteren nog morgen was
In een verdere verkenning van haar eigen verleden en dat van haar Spaanse geboorteland vindt Carla Simón kilte in een zomerzon en melancholie die verglijdt in nostalgie – of is dat laatste bovenal een projectie van ons als kijker?
De wrede vrede thuis
The Love That Remains van Hlynur Pálmason toont een IJslands gezin bij wie het samenzijn is verschoven naar een onbestemde breuk. Onder het vredige oppervlak schuurt iets vaag wreedaardigs.
De kunst of je leven
Met haar titel zet Kelly Reichardt ons op het verkeerde been. Al komt The Mastermind wel uit de koker van een meesterfilmer, die ons opnieuw meetroont in een verkenning van het lief en leed van ongewoon gewone mensen. Ditmaal via een kunstroof.
Gelatin silver community
Through the Cinema Regained programme at IFFR, film critic, archivist and curator Alex Petrescu explores the fragile terrain of film heritage, contemplating its hidden fissures and quiet promises – offering a new contribution to Fantômas’ ongoing meditation on the purpose and horizons of film festivals.
Open oproep: workshop filmkritiek
Wet je pen, focus je blik en spits je oren: Fantômas en MOOOV nodigen je uit op een workshop filmkritiek tijdens MOOOV Filmfestival van 24 tot 29 april in Brugge.
Briefwisseling: International Film Festival Rotterdam
Fantômas ontvangt en stuurt briefpost vanuit de filmzaal en wandelgangen. Ditmaal een bericht van op IFFR over de afstand tussen individu en collectief, in een bioscoopstoel en daarbuiten.
Een toekomst in scherven
Sarah Vanagt verkende al vaker de straten van Brussel, zijn bewoners en hun geschiedenissen. Wishful Filming calqueert opnieuw de sporen van vroeger en de verlangens van morgen.
Briefwisseling: En ville!
Fantômas ontvangt en stuurt briefpost vanuit de filmzaal en wandelgangen. Ditmaal een bericht van op Festival En ville!, in Brussel, over bouwen en afbreken.
(On)bewuste nietszeggendheid
Een freelance castingassistent verblijft in een Brusselse Airbnb-kamer terwijl ze werkt aan een parfumreclame. Laat de schone schijn ook sporen na? In Leni Huyghe’s debuut Real Faces zijn de connecties vluchtig, met een hint van vage verbinding.
De stem van de president
Onder Paolo Sorrentino’s exuberantie zit een hang naar controle. In La grazia krijgt dat verlangen – dat eveneens het streven van het hoofdpersonage is – deze keer eens een meer beheerste expressie. Maar de controle opgeven ten aanzien van de grote schijn van machtscenakels, nee, dat zou werkelijk excessief zijn.
Voor het eerst de wereld zien
Hair, Paper, Water,… van Trương Minh Quý en Nicolas Graux duikt het leven en de taal van de Rục-gemeenschap in Centraal-Vietnam in. Kijkend naar hun documentaire sijpelen gedachten binnen over de fragiliteit van taal, die tegelijk ook zorgt voor een houvast waardoor het hele bestaan vorm krijgt.
Een omgekeerd vraagteken
Struikelend over zijn zelfgezocht vlakke levenswandel kruist Sérgio, ingenieur voor een ngo in Guinee-Bissau, het pad met mensen die zich geen onwetendheid kunnen veroorloven. O riso e a faca toont de onhandigheid van goede bedoelingen en de handigheid zich daarin te kunnen blijven wentelen.
Tekortkoning
Het biografische succesverhaal is een lamlendig genre. Vindt Richard Linklater in song- en musicalschrijver Lorenz Hart (1895-1943) een geschikt ongeschikt personage om de valkuilen van de biopic te vermijden? En is het niet Hart zelf die het theater van de neergang inzet?
Eindeloos baantjes trekken
The Chronology of Water, het regiedebuut van Kristen Stewart, duikt gretig in de metaforen die water en zwemmen aanreiken voor traumaverwerking. Gaan zware thema’s eerder kopje onder in open water of komen ze aan de oppervlakte drijven in een afgemeten zwembad?
Politieke terreur, intieme amnesie
Na Ainda estou aqui van Walter Salles vorig jaar richt nu O agente secreto van Kleber Mendonça Filho de blik op het Braziliaanse dictatuursregime van de jaren zestig tot tachtig. Welk beeld beheerst echter de herinnering?
Ogen open dromen
Net als dromen komen wonderlijke filmscènes nooit uit het niets. Als een ware fantast brengt Bi Gan met Resurrection een ode aan de magische constructie van verbeelding die cinema is.
Eieren en microcircuits
Veertig jaar na de initiële release verschijnt Angel’s Egg in een gerestaureerde versie “voor het eerst” in de bioscoop. Al was in deze sluimervertelling van Mamoru Oshii tijd altijd al fluïde en blijken verhaalversies nog steeds verweven.
Kille lentelucht
In de prijzen vallen op het festivalcircuit en toch verbannen in eigen land. De tweede langspeelfilm van Dea Kulumbegashvili doet zijn hoofdpersonage na: met moed en zelfopoffering ontfermen April en Nina zich over een zieke samenleving.
Ontworteld en afgemat
Via de moord in 2009 op een inheemse leider in Argentinië laat Lucretia Martel eeuwen van onteigening en kolonisering spreken. Moedwillig vergeten staat tegenover collectief herinneren, tot in de rechtbank toe.